Historia marki Coty cz.II

https://www.markowaperfumeria.pl/coty-c-38.html

Na początku 1910 roku katalog marki zawierał już wiele perfum. Nie podążając za popularną praktyką wielkich perfumiarzy tego czasu – Balmain, Poiret, Paquin czy Callot Soeurs – którzy preferowali jeden rodzaj aromatu, który ma być „punktem odniesienia”, Francois Coty został oderwany od pozostałych. Dąży do stworzenia zapachu dla każdej kobiety. To była bardzo odważna strategia zorientowana na rynek masowy, Coty podsumował swoje podejście do biznesu, gdy powiedział: „Daj kobiecie najlepszy produkt do zrobienia, sprzedaj go w perfekcyjnej butelce, pięknej w swej prostocie, ale nieskazitelnej w smaku, poproś o rozsądną cenę, a będziesz świadkiem narodzin firmy wielkości której świat nigdy nie widział”.

Coty wynalazł także zestaw zapachowy, pudełko prezentowe zawierające identycznie pachnące przedmioty, takie jak perfumy i pasujący proszek, mydło, krem, sole do kąpieli, szminki i kosmetyki. Łącząc niektóre perfumy w procesie kosmetyki, Coty, opuścił epokę rzemiosła, aby w pełni wejść w epokę przemysłową. W 1908 Coty przeniósł swoją siedzibę produkcyjną do Suresnes, niedaleko Paryża. Nabył nieruchomości w okolicy i zaczął budować „La cite des Parfums”, duży kompleks laboratoriów i fabryk, które wytwarzały jego produkty. Tam znajdowało się 50 000 metrów kwadratowych warsztatów i laboratoriów, które produkowały do ​​100 000 butelek dziennie. La cite zatrudniała 9 000 pracowników, którzy ubrani byli w nieskazitelne białe fartuchy, co pozwoliło Coty zaspokoić rosnący popyt na jego produkty we Francji i za granicą.

W 1912 roku kupił Chateau d’Artigny w pobliżu Tours i postanowił go odbudować. W ciągu 20 lat Coty przebudował d’Artigny w imponujący sposób, instalując kuchnię na zamówienie, sale balowe i duży fresk przedstawiający siebie, swoją rodzinę, przyjaciół, a nawet jego kochanki. Podczas pierwszej wojny światowej import produktów Coty do Stanów Zjednoczonych z Francji został wstrzymany, a amerykańscy detaliści musieli polegać na sprzedaży jedynego towaru, który pozostał na półkach. Chociaż wojna zakończyła się w 1918 roku, to dopiero w 1921 roku regularny export do Ameryki wrócił do ​stanu wejściowego.

Podczas I wojny światowej pierwsza fabryka Lalique została zamknięta, ale wkrótce w Wingen-sur-Moder, w regionie Alzacji, rozpoczęła się budowa nowej fabryki. Została ukończona w 1921 roku i nadal produkuje kryształy Lalique. Po I wojnie światowej popyt na francuskie perfumy rósł w szybkim tempie. Wielu żołnierzy amerykańskich stacjonowało we Francji podczas wojny, a oni przywozili perfumy Coty do swoich żon i krewnych. Coty uświadomił sobie znaczenie lukratywnego rynku amerykańskiego i zaczął szeroko dystrybuować swoje produkty w Stanach Zjednoczonych. W roku 1917 roku oztał uruchomiony jeden z największych sukcesów domu, perfumy Chypre. W latach dwudziestych Francois Coty rozszerza swoje imperium poza Francję, od umów dystrybucyjnych w Szwajcarii, Hiszpanii, Włoszech, Niemczech i Rumunii, a także w Brazylii, Argentynie i Meksyku.

Na początku 1920 roku Coty stał się jednym z najbogatszych ludzi na świecie. Coty i Yvonne mieli dwoje dzieci, Rolanda i Christiane. Mimo małżeństwa Coty był znany z licznych kochanek i nieślubnych dzieci. Coty jest legendą jeżeli chodzi o swoje kochanki. Najbardziej lojalne, lub bardziej kochane, otrzymywału comiesięczny czek in blanco. Znany był z tego, że gościł swoje kochanków w paryskim Hotelu Astoria i rozdawał im pieniądze i prezenty. Jego pierwszą kochanką była Henriette Daude, która urodziła mu pięcioro dzieci. Do skandali doprowadzały bezprawne narodziny – i najwyraźniej było ich wiele – ale przemysłowiec nie szczędzili pieniędzy na przyszłość matki i dziecka. Miłosne życie było szeroko rozpowszechnione we francuskich liberalnych gazetach, ze szkodą dla jego publicznego wizerunku.

Coty miał skłonność do nabywania i przebudowy nieruchomości. Jego pierwszym dużym nabytkiem był Chateau de Longchamp w 1906 roku, niedaleko Bois de Boulogne. Niegdyś był to majątek słynnego francuskiego urbanisty Georgesa Haussmanna. Coty używał go jako laboratorium, w którym projektował swoje zapachy, butelki, opakowania i reklamy. W latach 20. mieszkał z rodziną w rezydencji przy Avenue Raphael w Bois de Boulogne, którą Coty przebudował z trawionymi panelami szklanymi, szyną schodową i szklaną kopułą sufitową zaprojektowaną przez Lalique i kamienną wieżą zaprojektowaną przez Gustava Eiffel. Po I wojnie światowej Coty porzucił dzierżawę, a budynek stał pusty i został zniszczony przez wandali, kopuła Lalique została rozbita, a podłoga z płytek została zmiażdżona.

Jego upodobanie do majestatycznych zamków było powodem do drwin ze strony światowych publicystów tamtych czasów. Ale Coty zawsze uważał, że im większy był lepszy. Po zakupie pałacu Longchamp, niedaleko Bois de Boulogne, miliarder nabył w 1912 roku perfumerię Artigny’ego, niedaleko Tours, w której miejscu zbudował przepiękny XVII-wieczny zamek z najnowocześniejszymi udogodnieniami: bramą elektryczną , klimatyzacja, kostkarka do lodu, itp. W Paryżu Coty mieszkał w rezydencji na Polach Elizejskich, przy których znajdowało się wiele firm innych przemysłowców, polityków, artystów, pisarzy i dziennikarzy.

Najbardziej znanym nabytkiem Coty był pawilon myśliwski w Louveciennes koło Saint-Germain-en-Laye, zaprojektowany przez Claude’a Nicholasa Ledoux dla Madame du Barry, kochanki Ludwika XV. Coty kazał Louveciennesowi przebudować pierwotny plan Ledoux. Kupił także Chateau Saint-Helene w Nicei, Villa Namouna w Beaulieu-sur-Mer oraz Le Scudo w Ajaccio na Korsyce. Choć posiadał wiele dużych rezydencji, Coty często mieszkał w hotelu na Polach Elizejskich. Był czymś w rodzaju samotnika, nie lubiąc tłumów i chowając się za swoim publicznym wizerunkiem.

W 1921 roku, z pomocą dyrektora Jean Desprez, Coty stworzył amerykańską filię w Nowym Jorku. Miała ona obsługiwać produkcję i dystrybucję swoich produktów na rynku amerykańskim. Amerykańska filia składała produkty Coty z surowców wysyłanych przez paryskie fabryki, unikając wysokich ceł na luksusowe produkty w Stanach Zjednoczonych. Pozwoliło to firmie Coty na oferowanie bardziej konkurencyjnych cen na swoje produkty. Później zostały utworzone dodatkowe filie w Wielkiej Brytanii i Rumunii.

Wkrótce Coty rozszerzył swoją linię produktów o kosmetyki i pielęgnację skóry, a także rozszerzył swoją sieć dystrybucji na całą Europę, Azję i Amerykę Łacińską. W 1925 roku 36 milionów kobiet na całym świecie stosowało pudry do twarzy Coty. Jego najbardziej popularnym produktem był puder do twarzy w technologii Air-Spun, wprowadzony na rynek w 1934 roku. Coty współpracował ze słynnym projektantem kostiumów Leonem Bakstem, aby stworzyć odpowiedni wygląd pudru z powietrzem.

Firma Coty zleciła firmie Rene Lalique udoskonalenie i opracowanie motywu pudru w pudłach proszkowych AirSpun. W tym samym czasie Coty spotkał Georgesa Draegera, najbardziej znanego rytownika epoki i poprosił go o zbadanie problemu wyglądu produktu. Razem Lalique i Draeger przedstawili ostateczną wersję projektu Coty w 1913 roku. Jedynym identyfikatorem nazwy handlowej na górze pudełka było małe oznaczenie „Coty”, nie duże, po jednej stronie pokrywy pudełka. Cała pozostała materia opisowa została sprowadzona na sam dół pudełka, nie naruszając w żaden sposób piękna tego dokładnie kobiecego i francuskiego produktu.

Coty pudełko z pudrem

Produkt stał się tak popularny, że wkrótce potem Coty wypuścił proszek w aerozolu z najbardziej popularnymi perfumami, takimi jak L’Origan, L’Aimant, Paris i Emeraude. W latach czterdziestych pudełko z proszkiem było zarezerwowane wyłącznie dla L’Origan. Coty wprowadził różne wzory do swoich trzech innych słynnych zapachów – Paris, Emeraude i L’Aimant w 1937 roku. Przemysł spełnił się, „Napoleon perfum” ma nowe ambicje. Marzy o narodowym przeznaczeniu. W 1923 roku kupił swoje miejsce w Senacie na Korsyce, szeroko rozdając dotacje dzięki kontaktom, które utrzymywał na wyspie.

Jego zainteresowania przesuwają się w kierunku prasy, której siła go fascynuje. W 1922 roku zaproponowano mu prestiżową gazetę Le Figaro a nieco później stworzył L’Aime du Peuple lub „The People’s Friend”, prawicową gazetę, w której potępił niebezpieczeństwa bolszewizmu. Coty uruchomił także dziennik sportowy, zanim utworzył własny łańcuch dystrybucji. W 1928 roku jego amerykański biznes został wyceniony na około 90 milionów dolarów. Po 1929 roku majątek Coty zaczął znacząco się zmniejszać. Zarówno Figaro, jak i L’Ami du Peuple traciło pieniądze od lat, a jego działalność związana z perfumami została dotknięta katastrofą na Wall Street w 1929 roku.

Ale to jego rozwód najbardziej przyczynił się do jego finansowej ruiny. Kryzys lat trzydziestych zaoferował mu, jak mu się zdawało, szansę wejścia w politykę. Wybrany burmistrz Ajaccio w 1931 roku, François Coty flirtuje z prawicą. Ale kryzys gospodarczy, który rozkwita w ligach i faszystowskich ruchach, zakończy się fatalnie. Przemysłowiec rzeczywiście zatopił miliony w swoich dziennikach. Miliony, które nie mogą już zapewnić utrzymana domu Coty, którego sprzedaż załamała się od wczesnych lat trzydziestych. Zmarł prawie zrujnowany w 1934 roku. Twórca Ligi Narodowej Młodzieży Solidarności francuskiej, faszystowskiej ligi, która stała się sławna przed Palais Bourbon 6 lutego 1934 roku. Francois Coty nie ukrywał sympatii dla Mussoliniego. Jego wpływ musi jednak zostać zrelatywizowany.

W 1929 r. Yvonne Alexandrine Coty rozwiodła się z monsieur Coty i poślubiła Leona Cotnareanu. Ich układ o rozwodzie przewidywał, że Coty zapłaci swojej byłej żonie kilka milionów franków w trzech ratach, ale w 1931 roku Coty zalegał przy ostatniej wypłacie, powołując się na trudności finansowe. W ciągu następnych kilku lat sądy rozwodowe orzekły na korzyść Yvonne i przyznały jej własność większości fortuny Coty i jego gazet.

Zmarł w 1934 r. W swoim domu w Louveciennes, z powodu zapalenia płuc i powikłań po tętniaku.

CZĘŚĆ PIERWSZA HISTORII COTY

You may also like

Dodaj komentarz