Czterdzieści lat po śmierci o. Pio do San Giovanni Rotondo przybywają tłumy ludzi. Codziennie długie kolejki ustawiają się przed kościołem, w którym znajduje się grób Świętego. Pielgrzymi przyjeżdżają z całego świata. Kiedy już odstoją swoje w kolejce, przechodzą przed doczesnymi szczątkami Stygmatyka, zatrzymując się zaledwie przez chwilę. Nie można stać zbyt długo, trzeba zrobić miejsce kolejnym pielgrzymom. Obok jest kaplica, tam można spędzić dłuższą chwilę na modlitwie. W konfesjonałach spowiadają kapłani niemal we wszystkich językach. Konfesjonał był jedną z najważniejszych posług o. Pio. Dziś, po latach, San Giovanni Rotondo stało się jednym z konfesjonałów Europy.

Kiedy żył miał czas dla wszystkich. Przyjeżdżali do niego zarówno zwykli ludzie, jak i wybitni pisarze, artyści i politycy. Znane są nawrócenia członków partii komunistycznej i masonów, których wtedy we Włoszech było sporo. Przyjmował każdego. Nawet, jeśli na początku zdenerwował się na kogoś i głośno go złajał, widząc, że próbuje oszukiwać, to, jeśli ten ktoś powracał z pokorą, prosząc o modlitwę i pomoc duchową, nigdy mu nie odmawiał.

Ojciec Pio czytał w ludzkich duszach i może właśnie ten dar był tym, co do niego najbardziej przyciągało. Bilokacja, dar uzdrawiania nawet najgroźniejszych chorób, czy nawet widzenie przyszłości i rzeczy zakrytych są pożądane i budzą fascynację. Ale człowiek, który umiałby zajrzeć w naszą duszę i powiedzieć, co nam tak naprawdę dolega i jak z tego wyjść, jest bezcenny. Ojciec Pio służył taką pomocą za życia i służy nią teraz. Warto pojechać do San Giovanni i tego doświadczyć. Warto czytać o tym, jaki był i prosić go o pomoc gdziekolwiek się znajdujemy. Bo dla świętych ani czas, ani odległość nie mają znaczenia. Tylko świętych, tak jakby, coraz mniej ostatnio.

Dziękujemy Ojcom Kapucynom z San Giovanni Rotondo i Redakcji „Voce di Padre Pio" za udostępnienie fotografii św. o. Pio.

ELA KONDERAK
redaktor naczelny