Podobno nikt nie jest od nich wolny. Ale też mało kto podejmuje z nimi walkę. Za dużo by to nas kosztowało. Pozwalamy im istnieć w nas dla świętego spokoju. Czasem nawet udajemy, że ich nie ma, albo, że są to sprawy, które nas nie dotyczą. Tymczasem prawdziwe życie zaczyna się dopiero wtedy, kiedy je pokonamy. Wtedy dopiero warto żyć. Każdy z nas jakoś to czuje, wie, że mógłby przejść tę próbę. Czasem nawet przez chwilę walczy, ale w końcu najczęściej się poddaje. Mówi sobie: nie jestem przecież ojcem Pio, czy siostrą Faustyną. Wycofanie się z walki jest momentem strasznym. Jeśli gdzieś czeka na nas rozpacz i śmierć to właśnie w tym miejscu. A jednak żyjemy. Jeden z naszych redakcyjnych gości ujął ten mechanizm psychologiczny, który pozwala nam przetrwać, w zgrabną formułę: „Żyjemy, bo zawsze jest coś do załatwienia". A to dzieci do szkoły trzeba wysłać, a to zakupy zrobić, psa wyprowadzić, rachunki opłacić. I tak trwamy, aż do śmierci w zgodzie z naszymi demonami.