ELA KONDERAK

Źródła podają różne daty narodzin i śmierci św. Rity (różnica ta czasem wynosi aż dwadzieścia lat), ale wszyscy badacze zgodnie twierdzą, że dożyła późnego wieku i ostatnie czterdzieści lat spędziła w klasztorze augustianek św. Marii Magdaleny w Cascia. Michael Di Gregorio, augustianin, w jednej ze swoich książek pisze, że św. Rita urodziła się w 1381 r. a zmarła w 1457 . Daty te wydają się wiarygodne, zważywszy że podaje je autor znany z prac poświęconych duchowości augustiańskiej i życiu świętych tego zakonu.

żyła w trudnych czasach

Rita żyła w czasach, które nie były dla Kościoła łatwe. Ktoś może mówić, że czasy zawsze są trudne, ale nie do końca tak jest. Wyobraźmy sobie te, w których żyła święta. Urodziła się, gdy trwała wielka schizma zachodnia – w Kościele było dwóch papieży (w pewnym momencie trzech) i nawet wielcy święci gubili się w tym wszystkim. Na przykład św. Wincenty Ferreriusz, wybitny kaznodzieja dominikański, którego kazań słuchały z przejęciem tłumy wiernych, długo popierał antypapieża Benedykta XIII, a nawet przez pewien czas mieszkał w Awinionie, pełniąc funkcję jego spowiednika. Podziały w Kościele były ogromne. Każdy papież powoływał swoich kardynałów, którzy byli popierani przez władców świeckich – wiadomo, że nie bezinteresownych, ale pragnących wpływać na decyzje Kościoła. Niemal wszystkie zakony były rozdarte, miały po dwóch przełożonych. Wielka schizma trwała całe trzydzieści dziewięć lat i skończyła się w 1417 r. Rita miała wtedy lat trzydzieści sześć i właśnie wstępowała do zakonu. Nie znała świata, w którym jest tylko jeden papież, całe jej dzieciństwo i młodość przypadły na lata zamieszania i chaosu. Dla nas, którzy żyjemy w epoce wielkich papieży, obdarzonych charyzmą i cieszących się autorytetem, jest to trochę niewyobrażalne. My ciągle czekamy na to, jak wypowie się papież w różnych sprawach, bo jest to dla nas ważne. W tamtych czasach ci, którzy mieli być zastępcami Chrystusa na ziemi, znaczną część czasu spędzali na obrzucaniu się wzajemnie anatemami, a wiernym trudno było rozstrzygnąć nawet to, który z nich jest prawdziwy. Doprowadziło to do upadku autorytetu papiestwa i narodzin koncyliaryzmu, czyli idei wyższości soboru powszechnego nad papieżem.
Ktoś może pomyśleć, że córka ubogich wieśniaków z Roccaporeny, małej wioski położonej wśród gór Umbrii we Włoszech, kilkadziesiąt kilometrów od Asyżu, niewiele o tych sprawach wiedziała. Ale być człowiekiem ubogim w średniowieczu wcale nie znaczyło być nieświadomym czy dalekim od tego, co działo się w głównym nurcie Kościoła. Wręcz przeciwnie, Rita, chodząc często, najpierw z rodzicami, a potem już bez nich, do pobliskiego miasteczka Cascia, słuchała w wypełnionym po brzegi kościele św. Augustyna nie tylko płomiennych kazań na temat życia Chrystusa i świętych. Kaznodzieja, często wędrowny, opowiadał również wieści ze świata. Pęknięcia na samej górze hierarchii kościelnej były znane także ludziom ubogim, a oni przeży-wali je bardzo mocno. Wspomniany o. Michael Di Gregorio OSA pisze, że rodzice Rity nie chcieli zgodzić się, by ich córka wstąpiła do zakonu, nie tyle z tego powodu, że, jak twierdzą niektórzy hagiografowie, straciliby oparcie na starość, jakie mieli w jedynym dziecku, ale dlatego, że czasy, w sensie religijnym, były tak bardzo niepewne. Małżeństwo z sąsiadem ze wsi było dla dziewczyny jakimś zabezpieczeniem życiowym, wstąpienie do klasztoru nie.

wieki świętych kobiet

Trzeba jeszcze wspomnieć o jednym ciekawym aspekcie tamtych czasów. Francuski historyk Kościoła, Pierre Pierrard pisze: “Wieki XIV i XV były wiekami świętych kobiet; stulecia zamętu i miecza zostały ocalone przez słabe kobiety, które intensywne życie duchowe kierowało w sposób naturalny ku działalności reformatorskiej: św. Brygida Szwedzka (zm. 1373), która w swych objawieniach łączyła dramatyczne wizje z życia Chrystusa i Najświętszej Maryi Panny z zaklinaniem Kościoła, by powrócił do dawnej czystości; św. Katarzyna ze Sieny (zm. 1380), stygmatyczka, która odegrała przy papieżach Grzegorzu XI i Urbanie VI taką rolę, jaką odgrywał na dworze papieskim w XII wieku św. Bernard z Clairvaux; św. Franciszka Rzymianka (zm. 1440), bł. Angela z Foligno (zm. 1309), św. Agnieszka z Montepulciano (zm. 1317), Juliana Falconieri (zm. 1341) i wiele innych. Oczywiście nie możemy zapominać o największej i najbardziej tajemniczej spośród wszystkich, św. Joannie d’Arc (zm. 1431), której krótka epopeja była wielokrotnie poddawana najsurowszym badaniom historycznym i która z tych prób wyszła nietknięta, ze swoją zdrową duszą wieśniaczki i nieugiętym powołaniem”.
Może warto też dodać, że w roku 1399, kiedy Rita prawdopodobnie kołysała już drugiego synka, gdzieś na krańcach chrześcijańskiego świata, na Wawelu umierała jeszcze jedna wielka święta tamtych czasów, młodziutka królowa Jadwiga, której Litwa zawdzięcza chrzest, a Akademia Krakowska swoje odnowienie.

- fragment